Δεν είναι περίεργο αλήθεια αλλά ούτε και αποτελεί σύμπτωση γιατί οι μεγάλες πλατείες των πρωτευουσών στα περισσότερα κράτη του κόσμου είναι αυτές που διαμορφώνουν τη ζωή και τα πεπρωμένα των κρατών.Τα πλυθεί ξεκινούν από τις μεγάλες πλατείες οργανώνονται κινητοποιούνται και κάνουν επαναστάσεις με αποτέλεσμα να αλλάξει το καθεστώς και να δημιουργηθεί μια νέα πραγματικότητα. Το βλέπουμε αυτού παντού. Κατ΄ αρχήν, στην μεγάλη πλατεία Τιέν Αν Μεν του Πεκίνου όπου οι φοιτητές ξεκίνησαν μια επανάσταση για περισσότερη δημοκρατία στο σημερινό Κινεζικό καθεστώς. Το βλέπουμε στην Κόκκινη πλατεία της Μόσχας όπου τώρα γίνονται κινητοποιήσεις για τον εκδημοκρατισμό του καθεστώτος, γεγονός που προκαλεί κατάπληξη αλλά που γίνεται αποδεκτό από όλες τις χώρες του κόσμου. Το βλέπουμε επίσης στη μεγάλη πλατεία Μάγιο στην Αργεντινή από όπου ξεκίνησε η κινητοποίηση των γυναικών που ζητούσαν τους δικούς τους, όταν αυτοί έπεσαν στα χέρια της τότε χούντας. Η πλατεία Μάγιο είναι συνδεδεμένη με την ιστορία της Αργεντινής. Το βλέπουμε ακόμη στην πλατεία Βεντζεσλάς στην Πράγα. Οι κινητοποιήσεις για την Δημοκρατία στην τότε Τσεχοσλοβακία ξεκίνησαν από αυτή την πλατεία.
Αλλά το ίδιος συμβαίνει και στη Νότια Κορέα και σε πολλές άλλες χώρες του κόσμου. Η πλατεία, λοιπόν, είναι συνυφασμένη με την ιστορία των λαών και τις κινητοποιήσεις και τους αγώνες για την Δημοκρατία.
Περισσότερο όμως από όλες τις πλατείες είναι η πλατεία της Βαστίλης στο Παρίσι όπου έγινε η σύγκρουση που έδωσε το έναυσμα για την Γαλλική επανάσταση, τη μεγάλη επανάσταση και την αλλαγή στα ευρωπαϊκά πολιτικά συστήματα. Σε γενικές γραμμές μπορούμε να πούμε όσοι ήθελαν να γράψουν την ιστορία των εθνών θα έπρεπε πραγματικά να ξεκινήσουν από τις μεγάλες πλατείες, τις πρωτεύουσας των κρατών.
Είναι ένα γεγονός σημαντικό και πρέπει να αναφέρει κανείς αφού η πλατεία δημιουργεί σε τελευταία ανάλυση ιστορία. Γιατί συμβαίνει αυτό ;
Οι κινητοποιήσεις και οι εξεγέρσεις ξεκινούν από έναν χώρο όπου ελεύθερα μπορεί να κινείται το πλήθος. Όταν δεν υπάρχει αυτός ο χώρος, η συμμετοχή του λαού είναι περιορισμένη και μια εξέγερση μπορεί να αποτύχει.
Θα αναφέρουμε σαν παράδειγμα την πλατεία Βεντζεσλάς στην Πράγα όταν κινητοποιήθηκαν τα τότε σοβιετικά άρματα μάχης και ανέστειλαν τη δημοκρατική εξέλιξη στην Τσεχοσλοβακία που έμεινε γνωστή ως «Άνοιξη της Πράγας». Από εκεί ξεκίνησε η μεγάλη κινητοποίηση η οποία οδήγησε κατόπιν στην αποκατάσταση (στο βιβλίο Υπουργείο του Τρόμου του Αλοϊζ Λορεντς υπάρχουν αρκετά στοιχεία για τον τρόπο εισβολής των τανκ της Σοβιετικής Ένωσης αλλά και τα προπαγανδιστικά επιχειρήματα εκδόσεις ΤΟΠΟΣ Ενώ ο Μίλος Μάρκο στο βιβλίο του «Ψυχολογικός πόλεμος και Τσεχοσλοβακικό πείραμα» εκδόσεις: «Σύγχρονη εποχή» ο συγγραφέας μιλάει για την ιμπεριαλιστική συνωμοσία με κύριο βάρος στην τότε Δυτική Γερμανία κ.α) κατά το δυνατόν δημοκρατικών εξελίξεων.
Μπορεί οι Τσέχοι σε πρώτη φάση να μην πέτυχαν αυτό που ήθελαν αλλά ήταν γεγονός ότι οι Σοβιετικοί δεν αποτόλμησαν να κάνουν δεύτερη επίθεση στην Τσεχοσλοβακία.
Θα πρέπει να αναφέρουμε και την πλατεία Ζαλέχ στην Τεχεράνη όπου οι στρατηγοί του σάχη Παχλεβή το 1978 χρησιμοποίησαν τα άρματα μάχης εναντίον του λαού που κάτω από την όλο χλιδή ζωή της κρατικής νομελκατούρας ο λαός πεινούσε και για κάθε αντίδρασή του βασανιζόταν. Έγινε μια από τις μεγαλύτερες συγκρούσεις. Αλλά αυτή η πλατεία που βάφτηκε με αίμα έγινε ταυτόχρονα και το κέντρο εξόρμησης του λαού ο οποίος ανέτρεψε τελικά τον Σάχη Παχλεβή της Περσίας και έφερε την πρώτη ισλαμική δημοκρατία.
(Πέρα από τα στοιχεία της Αμερικανικής πρεσβείας που δείχνουν όλο το παιχνίδι που παιζόταν αλλά για το πώς επαναστάτησε ο Ιρανικός λαός και να βγάλει τα ανάλογα συμπεράσματα μπορεί να διαβάσει το βιβλίο της ομάδας Behrang το Μανιφέστο του Χοϊμενί αλλά και τις βιογραφίες του Σάχη Παχλεβή και της Σοράγια,).
Επειδή τελευταία στην Πολωνία με τα αντικομουνιστικά μέτρα και έγινε πολύ λόγος, μπορούμε να αναφερθούμε, στην ίδρυση της Αλληλεγγύη από τον Λεχ Βαλέσα που συσπείρωσε γύρω της, τους εργάτες των ναυπηγείων Λένιν στο Γκαντνσκ και ξεκίνησαν ένα αγώνα κατά του καθεστώτος Γιαρουζέλσκι, από μια πλατεία κοντά στα ναυπηγεία.
Είναι η πλατεία της Νίκης στη Βαρσοβία. Η οργάνωση της Αλληλεγγύης έγινε γνωστή στον κόσμο από την εμφάνιση που έκαναν επιβλητικά οι εργάτες στην πλατεία αυτή.
Στην Αργεντινή, που είναι και αυτή επίκαιρη χώρα με την ανάληψη των καθηκόντων από το πρόεδρο Κάρολος Μένεμ υπάρχει μια μεγάλη πλατεία στην καρδιά του Μπουένος Άιρες. Αν θέλει κανείς να μιλήσει με ειλικρίνεια θα διαπιστώσει ότι τα μεγάλα ιστορικά γεγονότα στην ιστορία αυτής της χώρας ξεκινούν από την πλατεία Μάγιο του Μπουένος Άιρες. Εκεί οργανώθηκε η μεγάλη κινητοποίηση από τις χήρες των θυμάτων της χούντας που με την κινητοποίησή τους ανέτρεψαν τελικά την δικτατορία και αποκατέστησαν την δημοκρατία. Γιατί όταν κινήθηκαν τα τανκ των στρατηγών έσπευσαν κατά αρχήν να καταλάβουν αυτή την πλατεία. Συνεπώς η πλατεία Μάγιο είναι συνδεδεμένη με όλες τις μεγάλες κινητοποιήσεις αλλά και τις κατακτήσεις του λαού της Αργεντινής.
Σε πολλές χώρες του κόσμου ο λαός συνεχίζει να λέει «όταν μιλήσει η πλατεία» και εννοούν με αυτό ότι η πλατεία είναι η γνώμη του λαού και όταν η πλατεία πεθαίνει κανένα καθεστώς δεν μπορεί να επικρατήσει. Στα τελευταία χρόνια αλλά ακόμη και πιο παλαιά η πλατεία έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ιστορία των λαών. Το βλέπουμε αυτό στην Ρωσία, την Κίνα, στη Νότια Κορέα στη Λατινική Αμερική , στις ΗΠΑ, στην Ευρώπη. Και ξέρουμε βέβαια τώρα ότι η θέληση της πλατείας διαμορφώνει τελικά και το μέλλον των λαών.
Σε μια ανάλυση του στην εφημερίδα «Λε Μοντ» ο Α. Φονταίν παρατηρεί ότι όλα τα μεγάλα γεγονότα οι μεγάλες κινητοποιήσεις γίνονται στις πλατείες των πρωτευουσών. Είναι η πλατεία που θέτει τα προβλήματα της σύγχρονης κοινωνίας και η πλατεία που κινητοποιεί τον λαό για μια εξέγερση. Από την άποψη αυτή ιστορικά να κρίνουμε το γεγονός θα δούμε ότι η πλατεία παίζει καθοριστικό ρόλο στην ιστορία κάθε χώρας.
Αν πάρουμε σαν παράδειγμα τις πιο μεγάλες επαναστάσεις που έγιναν: Την Γαλλική , την Ρωσική του 1905 και 1917. Ξεκίνησαν όπως είπαμε από την πλατεία της Βαστίλης. Στην Πετρούπολη, όλη η υπόθεση της επανάστασης κρίθηκε στην πλατεία μπροστά στα χειμερινά ανάκτορα όπου συγκεντρώθηκε ο ένοπλος λαός και εξόρμησε να συλλάβει την κυβέρνηση και να θέσει τέρμα στο Τσαρικό καθεστώς.
Για τους Πέρσες δεν υπάρχει πιο ιερό από την πλατεία Ζαλέχ στην Τεχεράνη. Κάθε φορά που θα συμβεί ένα μεγάλο γεγονός ο λαός θα συγκεντρωθεί εκεί να εκδηλώσει την διαμαρτυρία του και την επικύρωση των αποφάσεων της ισλαμικής δημοκρατίας.
Σε όλες τις χώρες του κόσμου αυτές οι πλατείες μένουν σαν σιωπηρά μνημεία. Αν θέλει κανείς να γράψει την ιστορία τους θα έβλεπε ότι είναι συνυφασμένη με την ιστορία των μεγάλων γεγονότων μιας χώρας.
Οι Ιρακινοί πολιτικοί που βοήθησαν την ισλαμική επανάσταση στα πρώτα χρόνια της κάθε φορά που ήθελαν να δείξουν ότι είναι αφοσιωμένοι σε έναν σκοπό δεν είχαν άλλον πρακτικό τρόπο παρά να καλέσουν τον λαό στην πλατεία Ζαχέλ.
Από την στιγμή εκείνη έκαναν αισθητή την παρουσία τους όχι μόνο στη χώρα αλλά και στον κόσμο. Και δεν είναι περίεργο ένας Άγγλος διπλωμάτης που υπηρετούσε στην Τεχεράνη έγραψε ότι « αν η βρετανική κυβέρνηση θέλει να αντιληφθεί τι ακριβώς συμβαίνει στο Ιράν θα πρέπει να στήσει το αυτή της στην πλατεία Ζαλέχ της Τεχεράνης».
Την αντίληψη αυτή την κατανόησαν και οι γυναίκες που δημιούργησαν ιστορία στη χώρα τους όπως η Κορασόν Ακίνο, πρώτη πρόεδρος των Φιλιππίνων.
Όταν εξόριστη στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής έλεγε: « Αν μπορέσω και γεμίσω την κεντρική πλατεία της Μανίλα με αγανακτισμένο λαό εναντίον της δικτατορίας του στρατηγού Μάρκος, τότε έχω βάσιμες ελπίδες ότι θα ανατρέψω τον δικτάτορα.
Αλλά και η Μπεναζίρ Μπούτο κόρη του δολοφονημένου Πακιστανού ηγέτη Μπούτο όταν μετά την ανατροπή με κοινοβουλευτικά μέσα ανέτρεψε το δικτάτορα Ζία και κέρδισε τις πρώτες εκλογές στο Πακιστάν το 1988 είχε πει: « Μπορεί ο στρατηγός Ζία Ουλ Χακ να διαθέτει τον στρατό και τα τανκ, εγώ όμως έχω μαζί μου την πλατεία και το λαό της».
Η πλατεία έπαιξε ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο στις χώρες του Τρίτου Κόσμου. Εκεί βέβαια τα πράγματα ήταν πολύ πιο δύσκολα. Οι άνθρωποι δεν ήταν εύκολο να αποτινάξουν τις δικτατορίες και τους τυράννους οι οποίοι χρησιμοποιούσαν το στρατό και επίορκους αξιωματικούς για να επιβάλλουν ένα σκληρό και εχθρικό καθεστώς προς τον λαό. Όλοι θα θυμούνται ασφαλώς τον δικτάτορα της Αϊτής Ντυβαλιέ που πολλές φορές αιματοκύλησε τη χώρα, τον Αμιν Νταντά της Ουγκάντα του ο ίδιος έσφαζε τους πολίτες και κατηγορήθηκε ότι τους έτρωγε. Θα θυμούνται τον πρώην δικτάτορα της Νικαράγουα και τον δικτάτορα στρατηγό της Χιλή Πινοσέτ. Σήμερα και οι δυο αυτές οι χώρες έχουν δημοκρατία, εκλέγούν τους εκπροσώπους του κοινοβουλίου τους.
Ένα άλλο γεγονός είναι ότι οι κινητοποιήσεις στην πλατεία εκφράζουν ουσιαστικά τη συνείδηση και την ευαισθησία του λαού όχι μόνο για την ανατροπή του καθεστώτος αλλά και για τα πιο σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζει κάθε χώρα.
Πηγή: http://www.i-reportergr.com/
Ελπίζω να σας αρέσει το blog μου! Μην ξεχάσετε να με προσθέστε με στους φίλους σας!
Xenia Papadopoulou
Δημιουργία εμβλήματος
